In 2005 begon Wouter Vandenabeele aan zijn reeks Chansons: kleine muzikale miniaturen waarin de viool de rol van de stem overneemt. Chanson sans paroles, liedjes zonder woorden, waarin de viool zingt en verhalen vertelt.
De eerste cd kende veel succes en wordt nog altijd beluisterd en verkocht. Intussen zijn er vier albums, telkens met een eigen insteek: met Turkse muzikanten, met piano en met Tom Theuns en Bao Sissoko.
Voor zijn volgende Chanson duikt Wouter in zijn eigen familiegeschiedenis. Centraal staat zijn grootvader Cyrille De Wilde, een avontuurlijke man die twee wereldoorlogen overleefde en een leven leidde waarover in de familie weinig werd verteld. Als jonge boerenzoon trok hij naar Frankrijk, waar hij zijn eerste vrouw leerde kennen. Maar hij had ook een verborgen kant: hij was folkviolist en speelde vermoedelijk in de jaren twintig en dertig met een bevriende accordeonist in de Gentse cafés. Tot een ongeval hem een vinger kostte en zijn muzikale leven veranderde.
Cyrille liet zijn viool na aan zijn kleinzoon Wouter. Het instrument verdween vervolgens veertig jaar uit beeld, maar is de laatste jaren opnieuw opgedoken. Nu krijgt het een nieuw leven en zal het opnieuw klinken, in de handen van zijn kleinzoon.
De nieuwe Chanson wordt geen reconstructie van de muziek die Cyrille speelde, maar een reeks originele, intieme composities, geïnspireerd op zijn avontuurlijke leven. Muzikale miniaturen die iets vertellen over liefde, verlies, familie en de drang om je eigen weg te zoeken.
Zoals altijd krijgt de viool de hoofdrol. De muziek wordt romantisch, verstild en verhalend. Wie Wouter op deze nieuwe plaat zal vergezellen, blijft voorlopig een verrassing. Maar één ding is zeker: de viool van Cyrille De Wilde heeft opnieuw een verhaal te vertellen.