Noch jazz, noch wereldmuziek, noch klassieke muziek… waar toch, kwelduiveltje, zouden we Aurélia kunnen plaatsen? In een muzikaal niemandsland. Een soort terra incognita. Het einde van een stuk niet-geklasseerd geluidslandschap. Een akoestisch trio, een soloviool , een coctail van percussie, een stem speels of kristalhelder… Deze muziek neemt je letterlijk mee, soms sensueel en gevoelig, soms complex maar toegankelijk, dan weer burlesque en stekend, wild en streng. Een spaanse herberg?