Programma:
L' Amant malheureux
Lautengalanterie
Duo Malfeyt - Gillain
L'amant malheureux /
Lautengalanterie.
elegante franse luitmuziek
uit de barok, hetzij
verfijnde duitse
composities aan de
vooravond van de
romantiek.
Progr. I - L'amant malheureux (Franse luitmuziek uit de 17de eeuw) . Strelende
vingers beroeren de snarenweelde van de luit in poëtische, fragiele tafereeltjes van
verboden of verloren liefde. De subtielste muzikale uiting van de Franse barok.
Deze muziek is geschreven voor een elfkorige luit (koren zijn dubbel snaren), die in
de 'nouveau ton' wordt gestemd, een nieuw soort stemming die zich resoluut
distantieert van de renaissancestemming. Men speelt de luit niet maar 'on touche
le luth', wat onmiddellijk de delicatesse suggereert waarmee er moest worden
gespeeld. De beroemdste bundel is ongetwijfeld "La Rhétorique des Dieux" van
Denis Gaultier. De muziek moet vertellen zoals een redenaar, die een betoog houdt
vol affect.
De meeste stukken zijn gebaseerd op de dans, die echter slechts als ritmisch
uitgangspunt dient voor de retoriek. Vele stukken hebben poëtische titels of zijn
hommages aan beroemde personages uit die tijd. Vaak werden deze 'dansen'
gebundeld in een suite voorafgegaan door een 'prélude non mesuré'
(improvisatorisch voorspel).
Philippe Malfeyt speelt werk van Ennemond en Denis Gaultier, Pierre Dubut,
François Gallot, Charles Mouton, Robert de Visée... op een 11-korige luit van
Stephen Murphy.
Prog. II - Lautengalanterie (Duitse luitmuziek na Bach) . Dertien koren op één luit
zingen, zuchten, bekoren de oren met klinkende krullen en klatergoud, rococo en
fin de siècle, cantabile en Empfindsamkeit, Duitsland aan de vooravond van de
romantiek.
Wanneer de luit overal in Europa op zijn retour is, kennen Duitsland en Bohemen
nog een revival. Het instrument krijgt 13 koren (dubbelsnaren) en werd
getheorbeerd (de bassnaren werden bevestigd aan een tweede langere hals)
waardoor de bespeelbaarheid op de limiet komt van het fysiek mogelijke, waarmee
de luit aan de vooravond van de negentiende eeuw dan ook zijn doodvonnis
tekent!
Het repertoire volgt de mode van de post-Bach periode: Sonates, Partitas,
Concerto's en thema's met variaties. De stijl zet zich af van de barok, geen suites en
contrapunt meer, maar goed in het gehoor liggende 'galante' melodieën,
ondersteund door eenvoudige harmonieën en frisse rococoversieringen.
Tegelijkertijd gaan sommige luitisten veel emotionelere muziek gaan schrijven, vol
met 'clair-obscur' effecten en 'Sturm und Drang', waarbij ze zich aansluiten bij de
zonen van Bach en voorlopers worden van de romantiek.
Belangrijke componisten zijn Adam Falckenhagen, Ernst Gottlieb Baron, Joachim
Bernard Hagen, Rudolf Straube, Karl Kohaut, Johann Kropffganss, Wolff Jakob
Lauffensteiner... Phiplippe Malfeyt bespeelt een 13-korige getheorbeerde barokluit
van Hendrik Hasenfuss.
L' Amant malheureux
Lautengalanterie
Duo Malfeyt - Gillain
L'amant malheureux /
Lautengalanterie.
elegante franse luitmuziek
uit de barok, hetzij
verfijnde duitse
composities aan de
vooravond van de
romantiek.
Progr. I - L'amant malheureux (Franse luitmuziek uit de 17de eeuw) . Strelende
vingers beroeren de snarenweelde van de luit in poëtische, fragiele tafereeltjes van
verboden of verloren liefde. De subtielste muzikale uiting van de Franse barok.
Deze muziek is geschreven voor een elfkorige luit (koren zijn dubbel snaren), die in
de 'nouveau ton' wordt gestemd, een nieuw soort stemming die zich resoluut
distantieert van de renaissancestemming. Men speelt de luit niet maar 'on touche
le luth', wat onmiddellijk de delicatesse suggereert waarmee er moest worden
gespeeld. De beroemdste bundel is ongetwijfeld "La Rhétorique des Dieux" van
Denis Gaultier. De muziek moet vertellen zoals een redenaar, die een betoog houdt
vol affect.
De meeste stukken zijn gebaseerd op de dans, die echter slechts als ritmisch
uitgangspunt dient voor de retoriek. Vele stukken hebben poëtische titels of zijn
hommages aan beroemde personages uit die tijd. Vaak werden deze 'dansen'
gebundeld in een suite voorafgegaan door een 'prélude non mesuré'
(improvisatorisch voorspel).
Philippe Malfeyt speelt werk van Ennemond en Denis Gaultier, Pierre Dubut,
François Gallot, Charles Mouton, Robert de Visée... op een 11-korige luit van
Stephen Murphy.
Prog. II - Lautengalanterie (Duitse luitmuziek na Bach) . Dertien koren op één luit
zingen, zuchten, bekoren de oren met klinkende krullen en klatergoud, rococo en
fin de siècle, cantabile en Empfindsamkeit, Duitsland aan de vooravond van de
romantiek.
Wanneer de luit overal in Europa op zijn retour is, kennen Duitsland en Bohemen
nog een revival. Het instrument krijgt 13 koren (dubbelsnaren) en werd
getheorbeerd (de bassnaren werden bevestigd aan een tweede langere hals)
waardoor de bespeelbaarheid op de limiet komt van het fysiek mogelijke, waarmee
de luit aan de vooravond van de negentiende eeuw dan ook zijn doodvonnis
tekent!
Het repertoire volgt de mode van de post-Bach periode: Sonates, Partitas,
Concerto's en thema's met variaties. De stijl zet zich af van de barok, geen suites en
contrapunt meer, maar goed in het gehoor liggende 'galante' melodieën,
ondersteund door eenvoudige harmonieën en frisse rococoversieringen.
Tegelijkertijd gaan sommige luitisten veel emotionelere muziek gaan schrijven, vol
met 'clair-obscur' effecten en 'Sturm und Drang', waarbij ze zich aansluiten bij de
zonen van Bach en voorlopers worden van de romantiek.
Belangrijke componisten zijn Adam Falckenhagen, Ernst Gottlieb Baron, Joachim
Bernard Hagen, Rudolf Straube, Karl Kohaut, Johann Kropffganss, Wolff Jakob
Lauffensteiner... Phiplippe Malfeyt bespeelt een 13-korige getheorbeerde barokluit
van Hendrik Hasenfuss.
© Music Idea 2007 - Management & bookings - Inge Depraetere
mobile +32 475 89 07 21 / home office +32 9 336 55 14
Oranjeriedreef 2, B-9620 Leeuwergem (Belgium)
ingedepraetere@musicidea.be / www.musicidea.be
Erkenningsnummer private arbeidsbemiddeling Vlaamse Gewest: VG.1349/BA
site: arban